Brume bij Trois-Ponts in de Belgische Ardennen - mei 2016

Brume bij Trois-Ponts in de Belgische Ardennen - mei 2016

04 - 28 mei 2016 | Al vaker ben ik mee geweest met een Hemelvaartsweekeinde van onze regio maar niet eerder hebben we zulk mooi weer gehad. Tijdens een korte pauze in de ochtend van de eerste dag voelde het nog wel fris aan, maar gaandeweg het weekend werd het snel warmer. En alle dagen volop zon. 

Op onze laatste wandeldag – zondag - was je blij met wat schaduw, want de zon brandde inmiddels flink aan de hemel. Het was ook de eerste keer tijdens een Hemelvaart wandelweekend dat ik elke dag in korte broek wandelde. Geen lange broek aan tijdens het wandelen dus geen wasbeurt bij thuiskomst van de onderste helft van mijn broekspijpen, die ik tijdens het wandelen altijd onder spat. Er waren trouwens nauwelijks modderige wandelpaden.

We verbleven met 22 wandelaars in een groot huis met een flinke tuin en een klein zwembad. Een aantal mensen – waaronder ik – sliep op zolder. We moesten wel wennen aan de vele trappen in ons huis. Soms maar één traptrede. Gelukkig zijn er geen ongelukken gebeurd. Ons huis lag hoog op een helling. We hadden een schitterend weids uitzicht. Tegenover ons huis verbleven ook vakantiegangers in een huisje. Zij hadden in hun tuin een jacuzzi. Zowel ’s ochtends als ’s avonds zag je ze er in zitten. Wij hadden geen jacuzzi maar wel een zwembad met echt ijskoud water: 13 graden Celsius! Wel wat anders dan in een gemiddeld overdekt zwembad met een watertemperatuur van gewoonlijk 23 graden. Maar we hebben gezwommen. Niet meteen op de eerste, maar wel op de tweede dag: Guus, Henny, Hetty, Paul, Trudie en ik. De maaltijden waren elke dag onovertroffen lekker en gezond. De wijn bij de maaltijden smaakte goed. In de keuken was een vaatwasser. Alleen voor de grote pannen en schalen was een afwasploeg nodig.

En dan de wandelingen. Het was geweldig weer. Weids glooiende landschappen werden afgewisseld met kleine bossen. De vlakbij ons huis gelegen watervallen van Coo hebben we bezocht. Leuk om die toeristische attractie te bezoeken. Een toch best nog grote waterval! Flink robuust. Op de Amblève zagen we wildwaterkanoërs. Ik heb nog een peddel langs de oever gevonden en tijdens een stop bij een kano-centrum teruggegeven. Dat kano-centrum was het eindpunt voor de toeristen die het wildwaterkanoën ook eens wilden meemaken. We zagen de wildwaterkanoërs aankomen. Nat, vermoeid en enkelen sloegen met hun kano bij het uitstappen nog bijna om. Ook kwam er zelfs nog een lege kano aangedreven (van de inzittenden geen spoor!?!). Er wordt ook stevig gefietst in de Ardennen: langs een pad waar wij flink moesten stijgen, kwam een hele groep mountainbikers naar beneden. Een steil pad met veel grind. En het ging rap. Wielrenners waren er ook. Deelnemers aan een georganiseerde wielrentocht. Wij liepen een steile helling af toen we ze tegen kwamen. Beulend tegen de helling op. Vooral de achterste minder getrainde wielrenners hadden het zwaar. Enkelen overigens duidelijk met een buikje. Ook kwamen we onderweg nog een aantal oldtimers tegen. Zij deden mee aan een autorally. We stuitten tot slot nog op een puzzeltocht, uitgezet voor en door een familie van maar liefst 60 personen, zo werd ons verteld. Die tocht was vooral voor de kinderen leuk en soms een beetje griezelig (een man met masker op in het bos) of sprookjesachtig (een fee in een weide).

De wandelafstanden waren rond de 20 km. We hadden binnen onze club ook een fietsgroepje. Na thuiskomst was er elke dag buiten in de zon thee met een gevulde koek of een plakje cake. Leuk was dat Kees en Cocky tijdens ons weekend 41 jaar getrouwd waren. Geen jubileum, maar ze vonden het wel leuk om het met ons te vieren met een heerlijk likeurtje na de maaltijd. Er werd getoost en Kees en Cocky werden uitbundig toegezongen.

Zondagmorgen na het ontbijt vertrokken de eersten terug naar huis. Voor de achterblijvers volgde nog een mooie wandeling onder leiding van Henny. Nog eenmaal genoten we van de natuur. De zon brandde aan de hemel, maar wij liepen onder een bladerdak. Het voorjaar was nog zo pril en de blaadjes aan de bomen zo klein dat je de hemel erdoorheen zag. Terug in ons huis maakte Coby van de restjes uit de koelkast een heerlijke lunch. Hierna was het afscheid nemen maar we konden nog niet vertrekken. Een heuse wielrenwedstrijd pal langs ons huis hield ons nog even op. Eerst veel motorpolitie gevolgd door het peloton en tot slot een hele karavaan volgauto’s.

Terug naar huis reden wij met een omweg via Aken-Venlo. Weliswaar meer kilometers maar wel zo handig om zo de files bij Luik, Maastricht en Eindhoven te ontlopen. In een wegrestaurant bij Nijmegen echter hoorden we van een paar motorrijders die via Maastricht uit de Ardennen waren gekomen dat er nergens files waren. Overal kon je doorrijden. Zal je net zien. Hebben wij weer.

Tekst & foto’s: Herman Lohman