Herfstwandelweekend Eifel 2017

Herfstwandelweekend Eifel 2017

“Daar bij die molen, die mooie molen”

En molens hebben we gezien tijdens ons weekend. Watermolens beneden in de dalen en windmolens boven op de hoger gelegen plateaus. Wij zaten deze dagen met onze groep van 22 wandelaars in een watermolen: de Roeser Mühle. Weliswaar een kleine molen maar het bijbehorende huis was groot maar wel met veel kleine kamers en smalle trappen. De keuken was klein en in de woonkamer paste de hele groep niet aan de eettafel. Een deel van de groep at in de zithoek. De slaapkamers waren ook klein, maar er was wel één grote slaapzaal met stapelbedden tot wel driehoog. Onze watermolen – oorspronkelijk uit 1832 - stond aan een beek in een lang diep dal. Elke dag wandelden we of langs de beek het dal uit of volgden we direct een pad vanaf onze molen naar boven. We zaten in een desolaat gebied. We kwamen nauwelijks wandelaars of fietsers tegen.

In de kleine dorpjes was het stil. Geen winkels en geen pinautomaat. Horeca vonden we onderweg bij een enkele watermolen en bij een burcht. We wandelden door plukjes bos, door diepe dalen en over hoge plateaus waar je eindeloos ver kon kijken over glooiende weidse landschappen. Ons hoogste punt was de 409 m. hoge Brodhügel. Niet echt een heuvel in het landschap, maar meer een kleine verhoging op een hoog gelegen plateau. Ons wandelgebied lag grofweg tussen Koblenz aan de Rijn en Cochem aan de Moezel. Beide plaatsen lagen net te ver weg om in een wandeling op te nemen. De fietsers in onze groep zijn wel in deze plaatsen geweest. Met het weer hebben we het deze dagen getroffen. Het was droog, op een enkel overtrekkend frontje na. Het regende dan even, maar vaak werd die bui gevolgd door korte felle zonnige opklaringen. Het vertrek voor de wandeling was elke ochtend even na 9 uur. Ergens halverwege de wandeling kon je kiezen met de korte groep terug te wandelen naar onze molen of met de lange groep mee te wandelen. De groep van de lange afstand liep gemiddeld iets meer dan 20 km met uitzondering van zaterdag. De afstand was toen uiteindelijk 26,5 km. De groep van de korte afstand wandelde gemiddeld 16 km maar ook met een uitschieter. De afstand werd toen 20 km terwijl de groep van de lange afstand die dag maar 2,5 km meer wandelde. Onderweg zagen we veel gemarkeerde routes (zogenaamde Traumpfade) en veel paddenstoelen. Een paar keer zagen we in het bos een heksenkring. Hoe krijgen die paddenstoelen het voor elkaar ! In een wijde kring staan ze daar in het bos. Erg mooi was ook het kasteel Eltz. Gelegen hoog op een steile berg. Een groot mooi kasteel van ruim 850 jaar oud. Een echte ridderburcht. Na elke wandeling terug in onze molen was er thee met een plakje cake of een stroopwafel. Je had voldoende tijd om voor de maaltijd nog even te douchen. We hadden een grote groep maar douches waren er voldoende. De maaltijden moeten ook even genoemd worden: die waren verrukkelijk. De linzensoep bijvoorbeeld was heerlijk evenals een van de hoofdgerecht: een ovenschotel met vega gehakt en met o.a. stukjes paprika. Het dessert, vanille-yoghurt met blauwe bessen, was om je vingers bij af te likken. Het voorgerecht was trouwens regelmatig een lust voor het oog zoals de schotel met rucola met heerlijke zoete peren en een schepje honing en met een bolletje gember.

Zondagmorgen maakten we onze laatste wandeling van dit herfstweekend. Een wandeling van 13 km met z’n tienen. Nog één keer wandelden we door ons dal langs de beek. We wandelden langs de Pyrmonter Mühle met zijn kleine waterval. Er kwam nog een klein frontje over met een korte regenbui en we wandelden over een hoog gelegen plateau terug naar Roes, het dorp vlakbij onze molen. Als een soort afscheid van deze streek wandelden we inmiddels in de volle zon. Een blauwe lucht en alleen maar weidsheid om je heen. Even buiten Roes zagen we een kerk. Opvallende architectuur. Een groot dak en smalle hoge glas-in-lood ramen. Het was me al opgevallen, dat we in een wel heel godsdienstige streek wandelden. Onderweg hebben we veel kruisbeelden gezien en oude kapelletjes. Binnen in deze kerk was een gewijde stilte. De lichtval door de gekleurde ramen maakte het toch wel heel bijzonder. Terug in onze molen troffen we de beheerder van onze molen aan. Een grappige man. Veel leuker dan de eigenaar, die een aantal van ons aan het begin van het weekend hebben getroffen. Het afscheid was hartelijk. Een geslaagd weekend zat er op. Jammer dat twee deelnemers ons huis helaas niet bereikt hebben. Zij wilden op de fiets naar ons toe komen maar wij zaten echt te ver weg voor hen. Het laatste stuk met de trein gaan, was helaas geen optie want er is geen treinstation in deze verlate uithoek. En de twee dames, die we op een van onze wandeldagen kwijtraakten, hebben ons uiteindelijk moeiteloos weer terug gevonden tijdens de horecastop bij die mooie ridderburcht Eltz.

Tekst: Herman Lohman

Foto's: Paul Peeters