Mooi wandelweekend in Poupehan

Mooi wandelweekend in Poupehan

Hemelvaartwandelweekeind bij Poupehan van woensdag 29 mei t/m zondag 2 juni 2019.

Dit jaar zaten we met ons weekend ver weg in de Belgische Ardennen. Poupehan is een klein plaatsje aan de Semois vlak bij de grens met Frankrijk. Een eind rijden maar dan heb je ook wat. Elk jaar wandelen we met ons Hemelvaartsweekeinde in de Ardennen maar het viel me toch op dat de natuur hier uitbundiger is dan wat we normaal in de Ardennen gewend zijn. Er waren meer bossen en nauwelijks landerijen met weidse panorama’s. Die uitzichten waren er wel maar dan vanaf een boven de bomen uitstekend stuk rots. Je zag dan allemaal bos en een enkel dorpje in de verte. Op veel bomen zag je mossen groeien wat op een zuivere lucht duidt en we zagen naast brem en fluitenkruid veel bloemen onderweg. De bossen waren mooi met opvallend hoge bomen met lange rechte stammen en aan het begin van de avond viel het bijna oorverdovende concert op van de vogels bij ons huis aan de rand van het bos. En dat was niet het enige. De Semois is een heel sterk meanderende rivier. Ze maakt enorme slingers door het landschap. Omdat er weinig bruggen over de Semois zijn, hadden de kaartlezers/voorlopers het probleem hoe je een rondwandeling kon maken zonder telkens vast te lopen op de Semois.

Niet eerder hebben we trouwens in zo’n mooi huis gezeten als deze keer. Een groot wit huis gelegen naast een brug over de Semois met als enig nadeel misschien de wat kleine 4 persoons slaapkamers maar ze hadden wel elk een douche en toilet. Er was een forse tuin aan de achterkant van het huis die tot aan de Semois reikte. Aan het eind van een wandeldag konden we vanuit de ligstoelen in onze tuin de wildwater-kanoërs zien aankomen aan de overkant bij de brug waar voor hen het uitstappunt was.

We hebben mooie wandelingen gemaakt. Elke dag konden wij kiezen voor een lange of kortere wandeling. We zaten vlakbij het slot van Bouillon en zijn bij dit slot geweest. De paden waren soms flink steil en soms ook behoorlijk oneffen met veel stenen. Een heel enkele keer waren die stenen wat glad. Een van ons klapte nog languit naar voren op de grond. Hij was een beetje dizzy maar het viel op wat kleine schaafwondjes na erg mee. Hij kon de wandeling gewoon voortzetten. Last van tekenbeten hebben we ook gehad. Bij mij was het een heel klein lastig te verwijderen teekje maar Hetty kreeg de teek er na lang peuteren toch uit. Een heel ander soort ongelukje was enerzijds een vermolmde bank waar een paar mensen spontaan doorheen zakte tijdens een korte pauze en anderzijds - tijdens die zelfde stop - een kantelende picknicktafel die omviel omdat er aan een kant ineens niemand meer zat. In beide gevallen liep het goed af. Het weer werd dit weekeinde elke dag mooier.

Op zaterdag maakten we een mooie wandeling met alleen maar zon naar boven naar Rochehaut waar motorrijders, wielrenners en wij als wandelaars een terrasje pakten. Er was levende muziek en een formidabel uitzicht. Op onze laatste dag waren er nog 10 mensen, die onder leiding van Hennie een korte wandeling bij ons in de buurt via Corbion maakten. Het was flink stijgen en het was wederom prachtweer en warm. Onder de bomen was het echter lekker koel. We pauzeerden op een muurtje bij een huis. Toen de bewoonster thuiskwam, werden we uitgenodigd om in haar tuin het waterrad bij haar woning te bekijken. Een groot rad, maar het moest wel hoognodig opgeknapt worden. En zo kwam er een einde aan ons weekend. Het waren gezellige dagen met heerlijke maaltijden elke dag. En ja, het was jammer dat een aantal vaste trouwe wandelaars/sters vanwege gezondheidsproblemen er deze keer niet bij konden zijn. Ook vanaf deze plek heel veel sterkte en gezondheid gewenst. De heenreis via Antwerpen, Brussel was vanwege de files een ramp. We zagen er tegenop maar kozen voor de terugreis toch maar de zelfde route terug naar huis. We hebben geluk gehad, want het reed (bijna) overal goed door.

Tekst: Herman Lohman

Foto’s: Herman Lohman & Paul Peeters