Reisverslag: winterbivak 2018

Reisverslag: winterbivak 2018

Door Dick van Schagen

Eimert en Duco hadden duidelijk zin om aan de bivak te beginnen, want zij stonden op vrijdagavond 16 februari al startklaar op de afgesproken verzamelplek. Eenmaal uit de warme auto valt het direct op: het is serieus koud. Spullen pakken, schoenen aan en op weg! Links, rechts, toch links, nee, dit kleine paadje is het. Opstarten noemen we het maar. Het was al direct duidelijk dat we ons slaapplekje niet cadeau zouden krijgen met het smalle en stijgende rotspaadje dat ons omhoog bleef voeren. Ergens op de heuvel in de buurt van Point de vue Drouet werd het vlakker, gelukkig! Met de hoofdlampjes speurden we de omgeving af naar een relatief droge en vlakke plek, maar er was helaas niks avontuurlijkers te vinden dan vlak naast het bospad. Met nog ruim 50 km lopen, 1450 m stijgen en 1500 m dalen met een rugzak van 16 kg voor de boeg, vielen we in de frisse buitenlucht in slaap.

Volgende morgen werden Andries en Eimert gewekt door een voorbij lopende trailrunner. Het had lekker gevroren (-5) en als het goed is zou het een heldere dag worden. Ontbijten, inpakken, beetje rekken en dan kunnen we beginnen aan onze tocht. Eimert is onze navigatie man en hij leidde de weg! Het tempo zat er goed in en vrij snel kwamen we langs Point de vue Drouet. We volgden onze route, over mountainbike trails en rivierpaadjes langs de linker en rechteroever. Iedere oversteek op een smalle gladde wiebelende balk of door van rotsblok naar rotsblok springen.

 

De gekozen tocht bleek ontzettend divers en leidde ons bos in en uit, langs weilanden en ook langs een prachtig Chateau (Froidecour). Bij wat bebouwing in de buurt van La Venne kwamen we een prachtige oude brug tegen, met op de achtergrond hoog boven ons een gemetseld bogenviaduct. Tegen eind van de dag bereikten we de Coo basin: onderdeel van de stuwdam met elektriciteit centrale. We zwichten voor de aantrekkingskracht van het toeristische dorpje Petit Coo en beloonden onszelf met een welverdiend drankje. Even rusten, watervoorraad aanvullen en de prachtige waterval aanschouwen.

Het werd tijd om onze tweede bivak op te zoeken, dus kwamen we in actie om het dorp uit te lopen. Voor Duco nog een opgave, want die voelde het biertje op het pittige stijgende stuk toch wel in zijn benen. De rest ontkwam ook niet aan de hongerklap die volgde, gelukkig vonden we snel een mooi vlak stukje bos om onze matjes en slaapzakken op uit te rollen. Er wordt besloten om een klein kampvuurtje te bouwen, wat ons samen met een beetje Jagermeister en thee goed warm heeft gehouden. Dat was ook wel nodig, met een nacht waar het kwik zou dalen tot -10 in het vooruitzicht.

 

’s Ochtends kregen we het kampvuur wederom aan de praat, waardoor we in het ochtendzonnetje konden genieten van een warm bakje koffie. Op deze laatste dag konden we de kilometers in onze benen voelen, iets wat verergerd werd door het lastige wandelen over bevroren harde sporen. De afstekkers en route langs rivier L' Ambleve gaf meer gevoel en sfeer, dan lopen langs de gebaande paden. Echter, bij het laatste stuk vlak voor het eindpunt moesten we er ook aan geloven en een stukje langs een weg wandelen waarbij we veel andere wandelaars troffen. Voordeel is wel dat het terrasje bij de parkeerplaats nu geopend was en dat we konden genieten van een gezamenlijke afsluiter van dit succesvolle bivakweekend!