Vervolgens struinden we door het bos naar de Brederodeberg (2) en vervolgens de Starrenberg (3) boven de Oosterplas. Tijd voor een koffiepauze in het duin en daarna door naar het strand waar we linksaf sloegen richting Parnassia. Vlak voor deze op de eerste zonnige dag in februari altijd extreem drukke pleisterplaats, hebben we heerlijk op het strand de meegebrachte lunch verorberd.

Bij Parnassia wrongen we ons door de mensenmenigte en wandelden door naar de Hazenberg (4), die we door enige verwarring binnen de groep eerst misten. Maar John bedacht een lusje en zo konden we er toch opklimmen en van het vierde uitzicht genieten. Kort daarna volgde de Lichtbakkeet (5) en ten slotte de Konijnenberg (6).

Toen we bij de drukke plas ‘t Wed kwamen, liep een jongeman ons tegemoet die ons vroeg mee te zoeken naar hun 7-jarige kind dat verdwenen was. Later ontmoetten we ook de moeder. Ze was in tranen! De theepauze hielden we langs het water, ondertussen spiedend naar dat kind. Gelukkig kwam toen de moeder voorbij en bleek het kind terecht. Ons restte nog een stevige slotwandeling naar terug naar het station vanwaar we moe maar voldaan – dankzij John - huiswaarts keerden.